न निंदिता कधी अन्न

न निंदिता कधी अन्न ।

खाती तेचि भाग्यवान ॥१॥

कोणा द्यावे किती काय ।

ठाउके ते देवा होय ॥२॥

मुंगीचे मनोगत जाणे ।

त्याचे स्मरण राखणे ॥३॥

मौन सहज साधन ।

घडे ज्यासी असे भान ॥४॥

दीन म्हणे यज्ञ घडे ।

ज्याचे हवेनको मोडे ॥५॥